Lesson 9, Erasmus, army of idiots & trumpism #hub3001

Αυτό το μάθημα το απόλαυσα πολύ. Η επαφή με τους φοιτητές εράσμους μου θύμισε πολύ όμορφες αναμνήσεις απ’ όταν ήμουν εγώ στη θέση τους. Επίσης μου έδωσε την δυνατότητα να δω πώς είναι να είσαι από το άλλο ‘στρατόπεδο’ της comfort zone, ως οικοδεσπότης. Και ένιωσα ότι ενώ θα ήθελα να μιλήσω με όλους, να μοιραστώ πράγματα, κάτι με κρατούσε. Και υποθέτω ότι έτσι θα το έβλεπαν και οι φοιτητές στην Ιταλία. Παρόλα αυτά με τις κοπέλες του γκρουπ μου είχα μια πολύ ωραία συζήτηση. Μοιραστήκαμε και έμαθα πράγματα που δεν ήξερα. Οι κοπέλες από την Γερμανία και τον Αγ. Μαυρίκιο τόνισαν ιδιαίτερα το ζήτημα των fake news στις χώρες τους καθώς και την τάση να μοιράζονται όσο τον δυνατόν λιγότερες πληροφορίες στα social media. Από την άλλη, η κοπέλα από την Ισπανία στις περιγραφές της έμοιαζε πολύ με εμάς, μίλησε πολύ για την χιουμοριστική χρήση του Facebook, για την μεγάλη έκθεση στο Twitter και για την συνεχώς αυξανόμενη δύναμη των ‘influencers’ σε Instagram και Youtube. Όπως ακριβώς και στην Ελλάδα. Εντοπίσαμε μια ομοιότητα λόγω μεσογειακού ταπεραμέντου, που αν και μπορεί να είναι στερεοτυπική, δεν στερείται όμως υπόστασης.

Ως προς την θεματική του μαθήματος, νομίζω θα την ονόμαζα social media και πολιτική, ή κοινωνική ψυχολογία των social media. Νομίζω ότι όπως και στην περίπτωση του digilove έτσι και εδώ βλέπουμε το πώς το διαδίκτυο έχει εισβάλει στις δραστηριότητες του ‘κοινωνικού και πολιτικού όντος΄. Μέσα από αυτό, το άτομο ενημερώνεται, έχει τη φωνή να σχολιάσει, και κατ’ επέκταση συμμετέχει και επηρεάζει. Θεωρώ ότι ζητήματα κριτικής σκέψης, κοινωνικής επιρροής και συμμετοχής στα κοινά είναι άμεσα σχετιζόμενα. Ωστόσο απ’ότι φαίνεται το άτομο δεν έχει μάθει να διαχειρίζεται αρκετά την ελευθερία και την δύναμη του ατομικού του λόγου διότι γεννηθήκαμε οι περισσότεροι σε ένα πλαίσιο όπου οι πολιτικές μας απόψεις εκφράζονται στο επίσημο σύστημα μέσω εκπροσώπων. Δεν μπορούμε λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η ατομική μας διαδικτυακή πολιτική δραστηριότητα. Βρίσκω εύστοχη την ιδέα του Ζούγκενμπεργκ και την βλέπω σαν μια προσπάθεια επαναφοράς της κανονικότητας και προστασίας του ατόμου. Είναι πολύ σημαντικό ωστόσο να σχεδιαστεί σωστά διότι η κατηγοριοποίηση του ατόμου σε κοινότητες μπορεί πάλι να προκαλέσει σύγχυση ως προς την ταυτότητά του.

Ακούγεται λυπηρά cool το army of idiots. Όμως έτσι είναι η δημοκρατία, αν θέλουμε να είναι πράγματι δημοκρατία. Καθένας μας έχει το ίδιο δικαίωμα να ακουστεί, όσο αντίθετες ή ανόητες να μας φαίνονται οι απόψεις του. Δύναμη έχει η πλειοψηφία. Εδώ ακόμα και τον Σωκράτη καταδίκασαν σε θάνατο. Ας κατηγορήσουμε λοιπόν την ελλειπή παιδεία και όχι το δικαίωμα της παρρησίας.

photo via https://s-media-cache-ak0.pinimg.com

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s